ఉదయపు సూర్యరశ్ములు వీధుల మీద పొడవాటి నీడలు వేసుకుంటుండగా అర్జున్ 7:15 బస్సు అందుకోవడానికి త్వరగా నడిచాడు. అతను నగరంలో ఒక చిన్న పుస్తక దుకాణంలో పనిచేసే సాధారణ ఉద్యోగి. ప్రతిరోజు జీవితం ఒకేలా: లేవటం, బస్సు, పని, మళ్ళీ బస్సు, ఆపై నిద్ర. కానీ ఆ రోజు అతని జీవితంలో ఒక చిన్న అద్భుతం దాగి ఉంది.

బస్సులోకి ఎక్కిన వెంటనే అతని చూపు కిటికీ పక్కన కూర్చున్న అమ్మాయి మీద పడింది. సూర్యకిరణాలు గాజు గుండా ఆమె ముఖం మీద పడి వెలుగులు నింపుతున్నాయి. ఆమె చేతిలో ఒక పాత పుస్తకం — “ప్రైడ్ అండ్ ప్రెజుడైస్”.

అర్జున్ వెనుక సీట్లో కూర్చున్నా, మనసు మాత్రం ఆ అమ్మాయి మీదే. అకస్మాత్తుగా బస్సు బలంగా ఆగి, ఆమె పుస్తకం జారి పడబోయింది. వెంటనే అర్జున్ ముందుకు వాలి దాన్ని పట్టేశాడు.

“జాగ్రత్త… మిస్టర్ డార్సీ ఎక్కడ పడిపోకుండా చూసుకోండి!” అని నవ్వుతూ అన్నాడు.

ఆమె తలెత్తి చూసి చిరునవ్వు చిందించింది. ఆమె కళ్ళు తేనె రంగులో మెరిసాయి.
“ధన్యవాదాలు… మీరు కూడా మిస్టర్ డార్సీని చదివారా?” అంది.

“కొన్నిసార్లు కలిసాను… కొంచెం అహంకారి కానీ లోపల మంచి మనసున్న వాడు.”

ఇదే వాళ్ల పరిచయానికి ఆరంభం. ఆమె పేరు సంధ్య — సాహిత్యం చదువుతున్న కాలేజీ విద్యార్థిని. ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ బస్ ప్రయాణం ఇద్దరికీ ఒక కొత్త వెలుగై మారింది.

మొదట్లో చిన్న చిన్న సంభాషణలే. పుస్తకాలు, సినిమాలు, బస్సులో కనిపించే విచిత్ర ప్రయాణికుల గురించి. ఆ మాటల్లోనే అర్జున్ తన సరదా జోకులు చెప్పాడు, సంధ్య తన కలలు, తన ఆశలు పంచుకుంది. క్రమంగా ఆ మాటలు మరింత లోతైన చర్చలుగా మారాయి.

ఒక వానపాటి సాయంత్రం, బస్ లీకేజీ దగ్గర ఇద్దరూ దగ్గరగా కూర్చుని ఉండగా, అర్జున్ తన భవిష్యత్తుపై ఉన్న భయాలను చెప్పాడు. సంధ్య అతని చేయి పట్టుకుని:

“అర్జున్… నువ్వు కేవలం పుస్తక దుకాణ ఉద్యోగి మాత్రమే కాదు. నీ మనసు, నీ ప్రతిభ అమూల్యం. నువ్వు అనుకున్నదానికంటే ఎక్కువవు,” అంది.

ఆ మాటలు అర్జున్ మనసుని తాకాయి. అదే క్షణం అతనికి స్పష్టమైంది — సంధ్య కేవలం స్నేహితురాలు కాదు, తన జీవితానికి దారి చూపే దీపస్తంభం.

కొన్ని వారాల తర్వాత వర్షంలో బస్సు ఆగిపోవడంతో ప్రయాణికులు విసుగుతో ఉన్నా, అర్జున్, సంధ్య మాత్రం ఒకరిని ఒకరు మాత్రమే చూశారు.
“అర్జున్…” అని సంధ్య మెల్లగా, “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాననుకుంటున్నా.”

అర్జున్ గుండె ఉప్పొంగింది. అతడు ఆమె జుట్టు తాకుతూ, “నేను కూడా నిన్నే ప్రేమిస్తున్నాను, సంధ్య.” అని చెప్పాడు. బస్సు కిటికీపై వాన చినుకుల మాదిరిగానే వారి మొదటి ముద్దు మృదువుగా, మధురంగా వాలింది.

ఇక మిగతా రోజులు పువ్వులా వికసించాయి. సినిమా హాళ్లు, ఆర్ట్ గ్యాలరీలు, పార్కుల్లో పిక్నిక్‌లు, సూర్యాస్తమయం చూస్తూ కొండమీద కూర్చుని కలలు పంచుకోవడం — ప్రతి క్షణం ఒక అందమైన జ్ఞాపకం అయింది.

ఏళ్ల తర్వాత, సంధ్య ప్రచురణ సంస్థలో ఎడిటర్ ఉద్యోగం సంపాదించింది. అర్జున్ తన చిత్రలేఖన ప్రతిభతో ఆర్ట్ స్టూడియో ప్రారంభించాడు.

ఒక శరదృతువు సాయంత్రం, అర్జున్ ఆమెను మొదట కలిసిన బస్ స్టాప్‌కి తీసుకెళ్లాడు. ఆ బల్లపై నిలబెట్టి మోకాళ్ల మీద కూర్చుని:
“సంధ్య… ఆ రోజు నిన్ను చూసిన క్షణం నుండి నా జీవితం మారిపోయింది. నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటావా?” అన్నాడు.

సంధ్య కళ్ళల్లో ఆనంద బాష్పాలు. “అవును అర్జున్… వెయ్యిసార్లు అవుననే చెబుతాను!” అని ఆలింగనం చేసుకుంది.

వారి వివాహం ఒక మధురమైన ముగింపు కాదు, ఒక కొత్త ఆరంభం. ఒక సాధారణ బస్ ప్రయాణం ప్రారంభించిన ప్రేమకథ, జీవితాంతం నిలిచే బంధంగా వికసించింది.